Clinidogs, een bron van geluk voor mens en dier…

Als vrijwillige begeleider voelde ik vandaag mijn hart zwellen van trots op mijn lieve therapy-dog Balou maar ook voelde ik de warmte binnenstromen toen ik de mensen zag reageren op haar. Het is moeilijk te zeggen wie er vandaag meer liefde en geluk voelde… De mensen die we bezochten, de hond of ikzelf… het was fantastisch! Hieronder een klein verslagje van ons bezoek.

Vandaag zijn we op bezoek gegaan bij woonzorgcentrum De Zwaluw in Oostende.
De mensen zaten al op ons te wachten. Het was dan ook netjes aangekondigd.
De mensen die vol ongeduld op ons zaten te wachten, waren allemaal mensen die behoren tot de meer ervaren leden van onze maatschappij en elkeen leeft in zijn eigen mentale wereldje. Sommigen waren helemaal onervaren in hun contact met honden, anderen veeleer een beetje angstig of afwachtend bij het eerste contact…
Maar dan maar eens ze haar dichter bij zich kregen, kwamen ze allemaal beetje voor beetje los…
Bij de meer gereserveerde mensen, deed Balou een uiterst voorzichtige toenadering, een beetje op afstand, om de mensen te laten wennen aan haar zachtaardige karakter.
Bij anderen was er dan weer direct oogcontact en heel veel aandacht en liefde.
Sommigen hadden zelfs hondensnoepjes bij, en mijmerden naar hun eigen trouwe viervoeter die ze helaas al moesten afgeven.
Er ontstond een band tussen onbekenden, onvoorwaardelijk en oprecht.
Balou toonde met veel plezier haar kunstje van “zit, lig, buikje wrijf” en iedereen vond het prachtig.
Zelfs de persoon die in een verder gevorderd stadium van mentale afwezigheid verkeerde, was toch even bij ons komen piepen en gaf aan met een klein handgebaar dat hij er was en dat hij Balou ook wilde aaien. Dat was voor mij een fantastische ervaring! En dit was het resultaat...
Ik kan het gevoel niet beschrijven, maar de woorden die in me opkomen zijn “warmte, dankbaarheid, een kleine overwinning en absolute overgave aan het mooie van onze Clinidog boodschap” Echt waar: daar doe je het voor! Bij wijze van afscheid gingen we nog eens voorbij alle mensen langs en zelfs de meest gereserveerden moesten toch ook toegeven en aaiden Balou gedag.
Na een laatste ‘Zit, lig en buikje wrijf” kregen we een applausje van iedereen en ze zouden ons erg graag nog eens terugzien! Het was een fantastische namiddag! En terug thuisgekomen, mocht Balou in de zetel nestelen en moe maar voldaan gaf ze zich over aan een welverdiende rust.
Clinidog Balou mag weer eventjes gewoon ons “Lou”-tje zijn. Flinke meid! Ik ben heel fier op je! Tot de volgende!

Groetjes, Hilde